The Archive of Us

    ช่วงที่ผ่านมาเราไม่ได้อัปบล็อกเลย เพราะสอบไฟนอลกับโดนขโมยโทรศัพท์บน MRT ตอนเที่ยวกรุงเทพฯ แต่ก็ไม่ได้กังวลมาก อาจเพราะช่วงนั้นกำลังอินกับหนังสือ "Notes on a Nervous Planet" ของ Matt Haig ที่ชวนให้คิดเรื่องเทคโนโลยีกับชีวิตยุคใหม่ เป็นหนังสือที่ดีมาก ๆ แนะนำให้ลองหาอ่านกันนะคะ มันทำให้ตกตะกอนตัวเองในโลกยุคปัจจุบันได้ดีสุด ๆ

    ช่วงที่โทรศัพท์หายเราค่อนข้างเฉย ๆ เพราะเป็นคนไม่ติดโทรศัพท์อยู่แล้ว (แบบขั้นสุด) เราอยู่ได้โดยไม่มีมัน สักช่วงเวลาหนึ่งก็ถือว่าโอเค สงบดี (แต่คนรอบข้างกลับบอกว่าอยู่ไม่ได้หรอก ซึ่งอาจจริงหากต้องการติดต่อกัน) ซึ่งโทรศัพท์เครื่องนั้นใช้มานาน 6 ปี เลยรู้สึกใช้มันคุ้มกับราคาที่เสียไป แต่สิ่งที่ทำให้เราเศร้าและรู้สึกแย่ไป 2 วันเต็ม ๆ คือเมมโมรี่การ์ด ความทรงจำตลอด 6 ปี ไม่สิ ทั้งชีวิตของเราอยู่ในนั้น เนื่องจากมีรูปตั้งแต่ประถมเลยค่ะ ถึงแม้จะมีการสำรองรูปภาพแต่ก็ไม่ทั้งหมด :(

    ความทรงจำ สำหรับทุกคนคืออะไรคะ

    คือรูปภาพที่ถ่ายด้วยโทรศัพท์แล้วเก็บไว้ในที่ต่าง ๆ บนโลกอินเตอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็น

Instagram, Facebook หรือโซเซียลมีเดียอื่น ๆ แต่หากมองย้อนกลับไปอีกนิดตอนที่เรายังไม่รู้จักว่า Cloud คืออะไร เราเลือกเก็บความทรงจำในรูปแบบอัลบั้มรูปภาพ การนำความทรงจำออกมาให้เป็นรูปธรรม โดยถ่ายในกล้องดิจิทัลแล้วนำไปให้ร้านกล้องนำรูปภาพออกมา

    ถ้ารูปเหล่านั้นมันหายไป ความทรงจำยังจะอยู่ที่ส่วน Hippocampus ในสมองอยู่ไหม แล้ว Amygdala ของเรายังสามารถจดจำความรู้สึกช่วงขณะนั้นได้ไหม หรือเรายังจะรู้สึกอีกแบบ เช่น ใจหายที่ความจำเหล่านั้นมันเคยเป็นปัจจุบัน จึงย้อนคิดว่าขณะนี้ปัจจุบันของเรามันก็ต้องกลายไปเป็นความทรงจำเช่นกัน ถ้าวันหนึ่งเราสูญเสียความทรงจำ มันจะเท่ากับเราสูญเสียตัวตนของเราไปไหม เราจะยังเป็นเราอยู่ไหม ตัวตนที่สั่งสมและใช้ทั้งชีวิตพยายามเข้าใจและสร้างมันขึ้นมา เราจะลืมคนสำคัญในชีวิตเราไหม คนที่เคยผ่านเข้ามาและผ่านไป ทั้งคนที่ทำให้เราเจ็บปวด มีความสุข ทุกข์หรือได้เป็นตัวของตัวเอง

    เราไม่อาจเก็บทุกอย่างไว้ได้ทั้งหมด แต่เราสามารถอยู่กับมันอย่างรู้ตัว ขณะที่มันยังคงเป็นปัจจุบัน บางทีทางเดียวที่จะไม่สูญเสียตัวตน ไม่ใช่ด้วยการจำให้หมด แต่ด้วยการอยู่ให้เต็มที่ ใช้ทุกวินาทีให้คุ้ม ให้มีความสุข แม้รู้ว่าเราจะลืมในวันหนึ่งก็ตามค่ะ

The Ruby Duck :)